مكتوب 25 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبد اللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه الأمير شرف الملّة و الدّين محمّد وفّقه‌اللَّه . پيروى انبياء امّا بعد ؛ اگر كسى عقل خود بر خود حاضر كند ، داند كه عالم و اين زمين و اين آسمان سازنده‌اى دارد كه آن را ساخته و به اين ترتيب معيّن بداشته . و چه عجب كه اگر آن كس آدمى را به خود خواند و به سوى خود راه دهد و شناسا و آشناى خود سازد و در مجلس حكم خود حاضر كند و در پاى تخت خود جاى دهد . پيغمبران خداى - صلوات اللَّه وسلامه عليهم - فرستادگان اويند به سوى آدمى و اين بشارت آورده‌اند . چون اين خبرى است ممكن و بر ايشان نشانهء راستى پيدا است چرا باور نكنيم ؟ و براى چه اين دولت از خود بازگردانيم ؟ خاصه كه خبر آورده‌اند كه اگر كسى اين مژده قبول نكند و به مقتضاى آن در كار نيايد او را از آفريدگار عالم عقوبتى عظيم خواهد بود و در خور عظمت آفريدگار عالم ، كه « رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ » . « 1 » پس بياييد تا اين مژده باور كنيم كه اگر چه يك بار باور كرده‌ايم امّا آن باورى را تازه سازيم و در ايستادگى به آنچه وسيله تقرّبى به آفريدگار عالم است به موجبى كه پيغمبران او نشان داده‌اند افزاييم ،

--> ( 1 ) . پيامبرانى مژده دهنده و بيم دهنده . سورهء نساء ، آيهء 165 .